Surprise

 HET IS WEER TIJD VOOR EEN NIEUWE VERRASSING

 

DE VERRASSING VAN DEZE KEER IS: EEN INGEZONDEN KRANTENBERICHT

 

In het Noordhollands Dagblad van 30 oktober heeft een artikel gestaan over hoe ouderen deze Corona tijd ervaren. Voor het artikel zijn enkele ouderen geïnterviewd en één van de geïnterviewden is mevrouw Willy Groenevelt die regelmatig deelneemt aan de uitstapjes die onze stichting organiseert. Onderstaand het genoemde artikel.

Alda Groot Tishauser

 

 

 

HELP ONS OM LEUKE DINGEN OP DEZE PAGINA TE ZETTEN !

Heeft u ook een leuk verhaaltje, puzzel, mop, uitspraak, of iets anders dat anderen misschien ook leuk vinden ?

STUUR HET OP NAAR: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. MISSCHIEN STAAT UW BIJDRAGE DAN VOLGENDE KEER WEL OP ONZE WEBSITE. 

 

 

 ==============================================================

 Enkele willekeurige voorgaande verrassingen:

 

Op avontuur

Toen Ed en ik nog in Amsterdam woonden, waren wij nog jong en heel erg avontuurlijk. Wij verveelden ons nogal in Amsterdam en wij bespraken wat wij konden doen om wat meer avontuur te beleven. Eerst wilden wij bij Artis gaan werken, maar daar mochten wij alleen maar hokken schoon maken. Hokken schoonmaken vonden wij dan ook niet echt avontuurlijk. Ook dachten wij er aan om op de trein te gaan werken bij “Wagons Lits”, maar dat had ik al eens eerder gedaan. Ed opperde op een gegeven moment om bij het vreemdelingenlegioen te gaan in Frankrijk. Dan zouden wij naar Marseille moeten gaan liften en dat leek ons een geweldig avontuur. Als wij liftend naar Marseille wilden gaan dan zijn wij zeker wel een paar dagen onderweg, zo dachten wij. Ed en ik zijn toen plannen gaan maken. Wij zouden dus gaan liften en als wij even geen lift konden krijgen zouden wij onderweg bij boeren gaan werken. Druiven plukken, koeien melken, hooien, of wat dan ook nodig was. Zo gezegd, zo gedaan en op een goede dag vertrokken wij naar Marseille en gingen het avontuur tegemoet. Het liften ging niet erg snel, dus werken wij onderweg bij boeren die wel wat hulp konden gebruiken werken. Wij pakten van alles aan en soms mochten wij van een boer in de schuur blijven slapen. De nachten in de schuur waren wel erg koud, maar gelukkig kwam er soms ’s-avonds een boerendochter tussen ons in liggen zodat wij het niet zo koud meer hadden.

Het duurde een paar dagen voordat wij liftend Marseille hadden bereikt en samen melden Ed en ik ons bij het Vreemdelingenlegioen. Na een zware keuring werden wij gedetacheerd bij de paratroepen. Bij de paratroepen worden de soldaten met een parachute gedropt achter de vijandelijke linies om de vijand aan te vallen. Na een pittige opleiding werden wij voor het eerst gedropt boven Frankrijk De sergeant zei: “als je springt dan trek je aan het groen koord en als de parachute niet open wil gaan dan trek je aan het rode koord. Zodra je beneden bent, pak je een fiets en ga je terug naar de kazerne. Ed sprong als eerste. Hij kwam veilig aan op de grond, sprong op een fiets en ging naar de kazerne. Hierna sprong ik, maar helaas weigerde mijn groene koord en ging mijn parachute niet open. Niets aan de hand dacht ik en trok rustig aan het rode koord, maar ook deze weigerde. Nu raakte ik toch wel een beetje in paniek en dacht: “er zal verdorie ook wel geen fiets staan voor mij”. U begrijpt nu wel dat ik dit bericht vanaf boven verstuur. Ik zit nu op een witte wolk en zie Ed, met een volledige bepakking, in de Sahara lopen terwijl het zweet hem van het hoofd af druipt. Met een hemelse glimlach op mijn gezicht werd ik toen plotseling wakker uit een diepe slaap. Nog enigszins versuft en slaperig zag ik dat ik gewoon thuis in mijn eigen bed lag. Blijkbaar had ik alles gedroomd ……………………………..

 

Als ik de wereld bestuurde

Als ik de wereld bestuurde,
dan zou iedere dag de eerste lentedag zijn.
Ieder hart zou een lied te zeggen hebben
en wij zouden zingen van vreugde,
die iedere morgen zou brengen.

Als ik de wereld  bestuurde,
dan zou ieder mens zo vrij zijn als een vogel.
Iedere stem zou een stem zijn die gehoord werd.
Geloof me op mijn woord,
iedere dag die zich aandiende zouden wij koesteren.

Mijn wereld zou een prachtige plek zijn,
waar wij zulke prachtige dromen zouden oproepen .
Mijn wereld zou een glimlach op zijn gezicht dragen,
zoals het mannetje op de maan straalt.

Als ik de wereld bestuurde,
dan zou ieder mens de wereld als zijn vriend beschouwen.
Er zal geluk zijn die niemand zou kunnen beëindigen.

Neen vriend, als ik de wereld bestuurde,
zou ieder hoofd opgeheven zijn.
De zon zou schijnen in ieders zwerk.
Als het ooit zou dagen,
wanneer ik de wereld bestuurde

(Ingestuurd door Sjaak Aue)

 

Een waar gebeurd verhaal (9)

  (Jaren geleden gebeurd, toen Amsterdam nog Amsterdam was)

Amsterdammers onder elkaar willen altijd dollen. Lekker elkaar een beetje plagen en voor de gek houden. Op een keer hadden Ed en ik en nog 6 andere kornuiten het plan opgevat om te gaan vissen op het wad. Wij wilden gaan vissen om lekkere tong, makreel, platvis, enzovoort te gaan vangen. Onderweg naar de boot was het al heel gezellig. De sfeer zat er al goed in en de grapjes waren dan ook niet van de lucht. Het was heerlijk weer en er stond en een klein briesje toen wij waren vertrokken. Na een gezellig reisje kwamen wij bij de boot aan en bemerkten dat het aan zee toch wel wat harder waaide dan toen wij uit Amsterdam vertrokken. Het stormde dan wel niet, maar er stond wel een lekker windje. Nadat wij ons bij de boot hadden gemeld en een plekje hadden gevonden ging de boot vertrekken, terwijl wij onze hengels uitpakten en in orde gingen maken. Met een rustig gangetje verliet de boot de haven en ging opweg naar een plek waar veel vis zou zitten. Daar aangekomen gooiden wij onze hengels uit en iedereen was benieuwd wie de eerste vis zou vangen. Zoals ik al vertelde waaide het toch wel wat harder dan wij hadden verwacht en de boot ging toch best wel flink te slingeren en te deinen op de golven. Omdat wij “landrotten” dit natuurlijk niet gewend zijn, begon al spoedig één van onze kornuiten er een beetje groen uit te zien en zich misselijk te voelen. Het duurde dan ook niet zo lang dat hij vertelde dat hij spugen moest. Hij hing over de leuning van de boot en gaf alles wat hij in zijn maag had aan de zee. Helaas spuugde hij daarbij ook zijn gebit uit in de zee. Na een poosje stond hij weer rechtop en zag groen en geel van ellende en ging hij naar beneden om even ergens te liggen. Amsterdammers blijven Amsterdammers en zijn altijd in voor een grapje. Eén van de andere kornuiten die ook een gebit had, haalde zijn gebit uit zijn mond en bond zijn gebit aan de hengel van de zieke. Toen onze zieke vriend weer een beetje was bijgekomen kwam hij weer aan dek. Hij pakte zijn hengel en haalde het snoer op, omdat hij dacht dat het aas er wel vanaf was gegeten. Vol verbazing zag hij het gebit aan zijn snoer zitten en haalde het gebit los. Hij stak het gebit in zijn mond en stond even raar te kijken. Hij haalde het gebit weer uit zijn mond en gooide het terug in de zee. Hij begon te mopperen en zei: “Verdorie mijn gebit past niet meer. Het is al helemaal gekrompen”. Toen liepen er dus 2 mannen zonder gebit, maar we hebben wel heel erg gelachen om wat er was gebeurd ………………………

Een waar gebeurd verhaal van:
Sjaak Aue

 

Een waar gebeurd verhaal (8)

  (Jaren geleden gebeurd, toen Amsterdam nog Amsterdam was)

In de jaren 1950 reden er in Amsterdam van die blauwe trams, zonder deuren en met treeplanken. Vele Amsterdammers sprongen via de treeplanken in- of uit de tram als deze nog niet helemaal stil stond. In die tijd was dat een soort van sport geworden. Mensen van buiten Amsterdam dachten vaak dat de stadse Amsterdammers de mensen die van buiten kwamen altijd in de maling namen. Dat was in die tijd ook wel een beetje waar en misschien is dat zelfs nu ook nog wel zo. Op een goede dag zat ik in de tram toen een man van buiten aan de conducteur vroeg: “Hoe moet ik in- of uit de tram springen?”. De conducteur antwoorde toen: “Het beste is altijd met de rij richting mee, maar het mag eigenlijk niet hoor want dat kan gevaarlijk zijn. De man begreep het niet helemaal en dacht: “die conducteur neemt mij in de maling dus misschien kan ik dan beter achteruit springen”. Nu moet u weten dat er in de vijftiger jaren in Amsterdam veel minder auto’s reden dan nu en dat er nog vaak gebruik werd gemaakt van een ouderwetse paard en wagen. Dit betekende dan ook dat er in heel Amsterdam vaak grote plakkaten met paardenpoep op de straten lagen. Afijn, op een gegeven moment staat de meneer die van buiten kwam op in de tram, omdat de tram bijna bij de halte was aangekomen waar hij er uit moest. De man liep dus naar de plek waar je de tram moest verlaten en sprong, nog voordat de tram stilstond, achteruit de tram uit. Helaas ging dat niet helemaal goed en de beste man viel achterover op straat, pardoes met zijn achterhoofd in een groot plakkaat paardenpoep. De conducteur zei toen: “ik zei nog zo dat het gevaarlijk kan zijn en ik bedoelde dat u gewoon voortuit moet springen hoor”. Hierop antwoorde de man: “Ja, dat zou je willen hé! Dan was ik er met mijn gezicht midden in gevallen”. De conducteur schudde zijn hoofd en kwam niet meer bij van het lachen ……..

Een verhaal van Sjaak Aue

 

Phoe – Phoe !

Twee vrienden, Sjaak en Ed, gingen samen op vakantie naar Saoedi Arabië. De twee maakten allerlei leuke uitstapjes en genoten met volle teugen. Op een dag wilden de twee vrienden wel eens een ritje maken op een kameel of dromedaris en gingen dus op zoek naar een verhuurder. De Arabische verhuurder had voor de twee vrienden een speciale dromedaris, namelijk een “drie Darias”. Een “drie Darias” is een soort van kameel of dromedaris, maar dan met drie bulten. De twee vrienden hadden dus elk een lekker plaatsje tussen de bulten in. Ed zat voorop en zou sturen en Sjaak zat er achter. Van de verhuurder kregen de vrienden eerst een korte uitleg hoe zij de “drie Darias” simpel konden besturen. De arabier zei dat we er goed op konden rijden en met de teugels konden sturen. Als je sneller wil dan moest je “Phoe” zeggen en nog sneller was “Phoe-Phoe”. Erg eenvoudig allemaal, dus dat zou wel lukken. Al spoedig waren de vrienden lekker opweg en de “drie Darias” liep lekker rustig door het Arabische landschap. Na enige tijd zo rustig te hebben gelopen, wilde Ed wat meer tempo en zei “Phoe” en jawel de “drie Darias” ging meteen snel lopen. Zo zei Ed tegen Sjaak, dit is wel een lekker tempo hé? Ja zei Sjaak, maar voor mij hoeft het allemaal niet zo hard hoor. Ed wilde echter nog sneller en zei: “Phoe-Phoe”. De “drie Darias” luisterde meteen en ging er in volle vaart vandoor. Ed vond het geweldig en ook Sjaak genoot toch ook wel van de wilde rit. Plotseling riep Ed heel hard: “HELP, we gaan recht op een afgrond af”. Ed trok hard aan de teugels en riep: “STOP!, STOP!”. Gelukkig stopte de “drie Darias” vlak voor de afgrond en Ed en Sjaak waren dolblij dat het gelukkig goed was afgelopen, want het zweet stond bij hun op het voorhoofd. Ed zuchtte diep van opluchting en zei:

“Phoe-Phoe” …………………………….

 

 

Een waar gebeurd verhaal (7)

  (Een blijde, maar ook droevige vriendschap)

Vroeger moest je vaak meteen gaan werken zodra je van school kwam om centen te verdienen. Ook ik was nog jong toen ik ging werken en toen ik 14 jaar was, werkte ik als liftboy bij Peek & Cloppenburg . Ik heb daar 4 jaar gewerkt en toen moest ik daar weg. Vroeger bestond er een dienstplicht voor alle jongens die 18 jaar werden. Je moest dan een jaar lang verplicht in het leger en dan werd je opgeleid tot soldaat voor als er oorlog mocht komen. Hierdoor moest ik dus verplicht mijn baan opzeggen bij Peek & Cloppenburg en moest Peek & Cloppenburg op zoek gaan naar een andere liftboy. Na enkele sollicitatiegesprekken werd er iemand aangenomen en werd mijn opvolger aan mij voorgesteld. Een vriendelijke jongeman met de naam Ed kwam mijn functie overnemen. Ed en ik konden het eigenlijk meteen al goed met elkaar vinden. Ik heb Ed wegwijs gemaakt en wij hadden samen stiekem dolle pret. Toen de dag kwam dat ik moest vertrekken namen wij met een brok in de keel afscheid van elkaar en zeiden: “Misschien zien wij elkaar ooit nog wel eens. Het gaat je goed”. De jaren verstreken, maar helaas zijn wij elkaar uit het oog verloren.

Zo’n 60 jaar later woonde ik in de “Senioren woongemeenschap Willem Kraan” in Purmerend. Op een dag was ik een potje aan het biljarten. Toen het spelletje was afgelopen ging ik nog even lekker zitten aan een tafeltje om nog even wat te drinken. Op een gegeven moment kwam er een man aanlopen en die kwam naast mij zitten. We raakten in gesprek en haalden allebei verhalen op van vroeger. Zo vertelde ik dat ik ooit liftboy was en dat ik na 4 jaar moest stoppen omdat ik in militaire dienst moest. De man keek mij toen aan en zei: “Ben jij dan misschien Sjakie van Peek & Cloppenburg”? Toen herkende ik hem. Mijn vriend Ed van vroeger.

Met een brok in onze keel omhelsden wij elkaar en toen wij elkaar eindelijk los lieten, hebben wij nog uren met elkaar gepraat. Ed was mijn vriend, mijn gabbertje, mijn maatje. Een tijd lang hadden wij een goede vriendschap totdat er een ramp gebeurde. Helaas werd Ed getroffen door 2 beroertes en dat had een grote impact op hem. Ed kwam in de Molentocht terecht en daar woont hij nog steeds. Dat was dus mij blijde maar ook droevige vriendschap. Nog steeds vind ik Ed een fijne vriend en als vriend hou ik nog steeds heel veel van Ed. Ik heb een heel groot respect voor hem en zijn vrouw………..........

Een waar gebeurd verhaal van:
Sjaak Aue

 

 

Een waar gebeurd verhaal (6)

  (Jaren geleden gebeurd, toen Amsterdam nog humor had)

 

In 1972 werkte ik als barkeeper op de Nieuwendijk in Amsterdam. Ik werkte in café “Lesparanza”, tegenover de bioscoop “Royal”. Iedere woensdag kwam altijd de brouwerij langs met paard en wagen om de bier voorraad aan te vullen. De paarden stonden dan buiten in het zonnetje lekker te ontspannen, terwijl de koetsier de biervaten naar binnen bracht en afrekende. Op een keer toen de paarden weer voor het café stonden te ontspannen was één van de paarden wel heel erg ontspannen. Blijkbaar waren de gedachten van het paard bij een mooie knappe merrie, want op een gegeven moment zakte zijn “5e been” langzaam naar beneden en werd groter en groter. 2 Amsterdamse vrouwen liepen toevallig voorbij en zagen het grote “5e been “ van het paard. Zij bleven bij het paard staan en waren giechelend druk met elkaar aan het praten. Door het raam van het café zag de koetsier dat de dames nogal lol hadden om het paard en wilde daar op een nette manier iets van zeggen. Hij liep naar de dames toe en zei “dames dat past toch niet voor een dame”.  De twee dames keken elkaar even aan en schoten onmiddellijk in de lach. Zij reageerden meteen en zeiden lachend: “koetsier daar hebben wij het net over!  Zo’n ding past toch nooit bij een dame”? Een beetje beduusd begreep de koetsier dat zijn opmerking enigszins dubbelzinnig was overgekomen. Hoofdschuddend draaide hij zich om en liep terug het café in………….........

Een verhaal van Sjaak Aue

 

 

 

Een waar gebeurd verhaal (5)

(Jaren geleden gebeurd, toen Amsterdam nog humor had)

Een vriend en ik, twee rasechte Amsterdammers, liepen op een mooie dag over de Nieuwendijk. Het was die dag heerlijk weer en lekker warm. Na een tijdje gelopen te hebben, kregen wij dorst en gingen wij op zoek naar een cafeetje. Een stukje verder op de Nieuwendijk zagen wij in de goot een kapotte etalagepop liggen. Wij pakten de pop op en namen deze tussen ons in. Een stukje verder zagen wij een café  en gingen daar naar binnen. Wij zetten de pop op een barkruk en mijn vriend en ik gingen ieder aan een kant naast de pop zitten. Wij bestelden 3 pils en dronken dit in één teug op omdat wij erge dorst hadden. Hierna bestelden nog een paar keer een paar lekkere koude biertjes en op een goed moment stonden mijn vriend en ik op en zeiden tegen de barman: “Wij gaan er vandoor hoor en onze vriend hier in het midden betaald de rekening”. Met een paar grote stappen verlieten wij grinnikend het café en lieten de barman enigszins verbouwereerd achter. Een uurtje later gingen wij terug naar het café en hebben wij alsnog keurig de rekening betaald en een leuke fooi gegeven. De barman kon onze grap wel waarderen en bood ons nog een gratis biertje aan …………….  

Een waar gebeurd verhaal van Sjaak Aue

 

 

Een waar gebeurd verhaal (4)

  (Jaren geleden gebeurd, toen Amsterdam nog Amsterdam was)

WEER EEN BOZE KLANT

Vorige keer vertelde ik al dat ik in een groente winkel heb gewerkt. Daar moet je natuurlijk heel vriendelijk zijn naar de klanten toe! Ook als de klanten soms wel eens lelijk doen. Zo’n klant kreeg ik op een dag voor de toonbank, Ik dacht “wat staat mij nu weer te wachten”. Wat een akelige vrouw. Ze keek mij heel onaangenaam aan en sprak met een venijnige stem. Ik vroeg haar vriendelijk “waar kan ik u mee helpen mevrouw”? Jij hoeft mij niet te helpen. Ik moet de groenteman spreken. Wat jammer mevrouw u zal het toch met mij moeten doen! De groenteman is bezig op het ogenblik. Wat is het probleem? Je hebt mij bewust rotte aardbeien verkocht. Ach wat vervelend mevrouw, mag ik ze even zien? Mevrouw haalt ze uit haar tas. De aardbeien waren erg geplet maar zeker niet rot. Ik zei “O ja mevrouw ik zie het”, dat mag niet. Mijn excuus. U krijgt nieuwe aardbeien. Ik pakte een bakje aardbeien en ik keerde het bakje om op mijn hand en liet zien dat ze er mooi uit zagen .Ja, die zien er goed uit zei de mevrouw. Mevrouw ik ben blij dat u met uw klacht bent terug gekomen zei ik. Anders nog iets mevrouw?  Nee dank je zei ze nuffig.  Dan is het opgelost en wens ik u nog een fijne dag toe, riep ik vriendelijk. Toen mevrouw bij de deur was, riep ik mevrouw nog even terug. Mevrouw vroeg “Ja, wat is er”? Ik wilde u nog even een tip geven voor als u weer aardbeien koopt. Stop de aardbeien nooit meer onder op onder de andere boodschappen, want dan worden ze geplet en dat is zonde. Dag Mevrouw tot ziens. Zo, zei mijn werkgever lachend, toch je gram gehaald. Mijn compliment voor je geduld en vriendelijkheid. Mijn dag kon niet meer stuk ……………..

 

 

Een waar gebeurd verhaal (3)

  (Jaren geleden gebeurd, toen Amsterdam nog Amsterdam was)

EEN BOZE KLANT

Ik heb jaren geleden in een groente winkel gewerkt. Wat ik daar toch allemaal mee maakte! Op een dag stond ik groente schoon te maken in een hoekje van de winkel. Het was die dag vrij druk en de winkel stond dan ook behoorlijk vol. Plotseling komt er met veel kabaal een meneer de winkel binnen stormen, die schijnbaar erg boos was. Sorry mensen! Mag ik even voordringen? Ik ben woedend en ik heb een ernstige klacht. Schandalig die groente hier en dat pik ik niet. Mag ik alstublieft even voor? Verschillende dames in de winkel riepen meteen: “Gaat u maar even voor meneer”. De boze meneer loopt naar voren, gooit met een smak een krant op de toonbank en riep: “Schandalig gewoon. Ik ben al jaren klant en dan flik je mij zo iets?”. Mijn werkgever maakte de krant open en ziet tot zijn verbazing allemaal tuinbonen schillen. Maar meneer doe eens rustig, zei mijn werkgever. Wat is er mis mee? Wat er mis mee is?, brieste de boze meneer. Ik heb ze verdorie twee en half uur laten koken en nog zijn die dingen niet gaar!
De dames in de winkel riepen in koor: “Maar man toch!. Je moet de schillen ook weggooien en alleen de tuinboontjes koken”. De man stond helemaal verbaasd te kijken en viel even helemaal stil! De dames om hem heen hadden een beetje met de man te doen. De man leek een beetje te zijn geschrokken en stammelde: “Mijn excuus, dat wist ik helemaal niet”. “Duizend maal sorry!” De man draaide zich om en liep snel de winkel weer uit. Hij liet een winkel vol verbaasde en gniffelende mensen achter. Zelf stond ik in het hoekje van de winkel, waar de groente wordt schoongemaakt, op mijn tanden te bijten om niet keihard in lachen uit te barsten. Deze boze meneer was mijn ome Jan die altijd in was voor een grapje…………

 

 

Een waar gebeurd verhaal (2)

  (Jaren geleden gebeurd, toen Amsterdam nog Amsterdam was)

Ook dit is weer een waar gebeurd verhaal. Ik denk dat het inmiddels zo’n vijftien jaar geleden is toen dit gebeurde. Ik liep op de Middenweg in Amsterdam en ik moest bij het kruispunt wachten tot het stoplicht op groen sprong zodat ik kon oversteken.Wat gebeurde er? Met hoge snelheid kwam er een brandweerauto aanrijden met sirene en zwaailichten. Zij reden met een bloedgang over het kruispunt richting Christiaan Huygensplein. Althans dat was de bedoeling!!.Helaas was de ventweg verspert want daar stonden enkele gastarbeiders tweedehands auto’s te verkopen. Zij waren niet van plan om opzij te gaan om ruimte te maken. Komt er ook nog een opgetutte hittepetit uit haar auto stappen, want de dame moest blijkbaar in de modewinkel zijn. Op haar gemakje liep zij daar naar toe, op een mannier van "zien jullie wel hoe deftig ik ben"? De sirene van de brandweerauto loeide en loeide en ging enorm te keer, maar de brandweerauto kon er niet door omdat niemand ruimte wilde maken.  Ik stond vol verwondering te kijken en dacht dat is toch niet waar? Ik moet de politie bellen want dit wordt straks nog knokken. Er staat een huis in brand!! Ga opzij!! Gelukkig had de chauffeur van de brandweerauto een oplossing. Behendig manoeuvreerde de chauffeur de brandweerauto tussen wat auto's door en stuurde de brandweerauto de stoep op. Even verderop kon de brandweerauto weer gewoon de weg op en reed met gillende sirende verder naar de brand. Mijn nieuwsgierigheid werd wel erg groot, want er moest toch wel heel wat aan de hand zijn. Zodra het voetgangerslicht op groen sprong ben ik ben snel overgestoken en naar het plein gehold om te kijken. Op het plein stond het vol met mensen. Iedereen was muisstil, en zij stonden allemaal naar boven te kijken. Ik keek ook naar boven, maar ik zag nergens rook!! En toen!!. Plotseling ging er een zucht van ontroering door de menigte. Hij leeft nog!!. Hij leeft nog!! riepen sommige mensen. Wat denk je wat eraan de hand was? Er zat een duif verward in een netje. Wat een toestand allemaal zeg. Ik hou heel veel van dieren maar dit is gewoon gestoord. Wat een drama. Een brandweerauto die met gillende sirene aan komt scheuren voor een duif in een netje? Hoofdschuddend draaide ik mij om en vervolgde ik mijn weg terwijl ik dacht: "Wie moet dit in vredesnaam betalen?"

Een waar gebeurd verhaal (1)

  (Jaren geleden gebeurd, toen Amsterdam nog humor had)

Op de Dam ik stapte op lijn negen, richting Watergraafsmeer. Het was gezellig in de tram en het zonnetje scheen. Het was een heerlijke dag en iedereen was vrolijk. De conducteur was goed gemutst en vol humor. Op het Waterlooplein stapten er twee jonge mannen in de tram met een deur. Zij hadden duidelijk een behoorlijke slok op, maar zij gedroegen zich heel correct.Ik kan niet anders zeggen. Echter, zo’n deur in de tram krijgen met een flinke slok op dat is niet gemakkelijk. Achter de twee mannen kwamen er ook nog twee dames aan die met de tram ook mee wilden. "Wacht effe dames", riepen de mannen met een onvervalst Amsterdams accent. We gaan er weer effe uit en dan kenne jullie er in.

Zo gezegd zo gedaan. De conducteur zat het allemaal maar eens te bekijken metde armen over elkaar en vroeg vriendelijk af en toe: “Gaat het wel jongens”? Ja meneer, prima hoor, alles onder controle. Dames u hebt er toch geen last van he? Nee toch? Alles gaat goed hoor. Excuus hoor mensen, maar we hadden zo’n mazzeltje. Vijf gulden maar voor die deur! Dat konne we toch niet laten staan? Punt gaaf die deur! De passagiers waren het helemaal met de jongens eens en het werkte dan  ook behoorlijk op de lachspieren. Bij elke halte waar we weer wegreden riep de conducteur “jongens, pas op de deur dat die niet valt”. Het was echt hilarisch. De jongens waren behoorlijk vrolijk en vol humor. Bij de halte Linnaeusstraat, tegenover de Hema, moesten de jongens er uit. Eén van hen riep: “zullen we daar effe naar binnen gaan en kijken of we daar een passend slot kunnen vinden?  “Waar zit toch je verstand man”, zei de ander toen. We kunnen toch niet met de deur bij de Hema naar binnen gaan?. Nee daar heb je gelijk in, maar wel in de tram riep toen de ander weer lachend. Beste mensen hartelijk dank en u ook conducteur. Zingend liepen de twee jongens toen weg. Met de deur tussen hun in…………..

 

Rebus 6

VISSEN

Een Belg en een Nederlander zitten naast elkaar te vissen.

Na een tijdje zegt de Belg tegen de Nederlander:

“Mag ik van jou een dobber lenen? Die van mij is stuk,

Want hij gaat steeds onder water !”

 

Woordzoeker 3

De overgebleven letters vormen samen een zin van 5 woorden.
Schrijft deze zin op en stuur deze naar: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

 

U KUNT HET BESTE DE PUZZEL EERST UITPRINTEN:

  • Ga met de cursor op de puzzel staan
  • Klik op de RECHTER muistoets
  • Klik op: Afbeelding Afdrukken

 

Rebus4 Maria Deen Rolstoelbus 

 

Tegeltjes wijsheid3

 

.

Gedichtje3

 

 

HEEFT U EEN LEUK VERHAALTJE, PUZZEL, MOP, UITSPRAAK, OF IETS ANDERS DAT ANDEREN MISSCHIEN OOK LEUK VINDEN ?

STUUR HET OP NAAR: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.  MISSCHIEN STAAT UW BIJDRAGE DAN VOLGENDE KEER WEL OP ONZE WEBSITE. 


Alle andere activiteiten

nieuwe activiteiten

Klaverjassen

 

 

 


Vanaf maandag 4 november organiseren wij iedere maandag "Klaverjassen voor het plezier". Er wordt NIET met het mes op tafel gespeeld, er zijn GEEN

Nieuwe activiteiten




HEEFT U VOOR ONS NOG TIPS VOOR NIEUWE ACTIVITEITEN OF UITSTAPJES ????
LAAT HET ONS WETEN.!  WIJ STELLEN UW HULP…

Onze Populaire Uitstapjes

 

De meest populaire activiteit die wij organiseren zijn ongetwijfeld de uitstapjes die wij iedere week voor u organiseren. Voor een zeer redelijk…

Lunchen in de Molentocht


Jawel het is zover! Vanaf maandag 4 oktober starten wij met het dagelijks serveren van (warme) lunches
. U kunt kiezen uit 2…

Zwemmen voor senioren en mindervaliden

 

EINDELIJK IS HET ZO VER ........ Op dinsadg 19-11-2019 gaat Stichting Mee-Doen Purmerend!, in samenwerking met de Stichting Friendship Sports Centre in Amsterdam Noord, voor de eerste keer…

Onze sponsors

Onze sponsors

Waar komt de naam van ons bedrijf ‘DEEN is de...
TOMPOETS heet voortaan CARWASH4ALL. Wilt u dat uw auto er...
De Waterlandse Taxi Combinatie steunt onze stichting op een professionele wijze en staat altijd voor...
Siem Knol runt met veel liefde en affiniteit voor alstroemeria‘s...
Weet u ook nooit op welke partij u moet stemmen?...
De omroep voor de senioren onder ons. Omroep MAX heeft het...
Onze stichting werkt nauw samen met "de Zorgcirkel - locatie...
De Gemeente Purmerend steunt onze stichting enorm en draagt onze...