Op avontuur

Op avontuur

Toen Ed en ik nog in Amsterdam woonden, waren wij nog jong en heel erg avontuurlijk. Wij verveelden ons nogal in Amsterdam en wij bespraken wat wij konden doen om wat meer avontuur te beleven. Eerst wilden wij bij Artis gaan werken, maar daar mochten wij alleen maar hokken schoon maken. Hokken schoonmaken vonden wij dan ook niet echt avontuurlijk. Ook dachten wij er aan om op de trein te gaan werken bij “Wagons Lits”, maar dat had ik al eens eerder gedaan. Ed opperde op een gegeven moment om bij het vreemdelingenlegioen te gaan in Frankrijk. Dan zouden wij naar Marseille moeten gaan liften en dat leek ons een geweldig avontuur. Als wij liftend naar Marseille wilden gaan dan zijn wij zeker wel een paar dagen onderweg, zo dachten wij. Ed en ik zijn toen plannen gaan maken. Wij zouden dus gaan liften en als wij even geen lift konden krijgen zouden wij onderweg bij boeren gaan werken. Druiven plukken, koeien melken, hooien, of wat dan ook nodig was. Zo gezegd, zo gedaan en op een goede dag vertrokken wij naar Marseille en gingen het avontuur tegemoet. Het liften ging niet erg snel, dus werken wij onderweg bij boeren die wel wat hulp konden gebruiken werken. Wij pakten van alles aan en soms mochten wij van een boer in de schuur blijven slapen. De nachten in de schuur waren wel erg koud, maar gelukkig kwam er soms ’s-avonds een boerendochter tussen ons in liggen zodat wij het niet zo koud meer hadden.

Het duurde een paar dagen voordat wij liftend Marseille hadden bereikt en samen melden Ed en ik ons bij het Vreemdelingenlegioen. Na een zware keuring werden wij gedetacheerd bij de paratroepen. Bij de paratroepen worden de soldaten met een parachute gedropt achter de vijandelijke linies om de vijand aan te vallen. Na een pittige opleiding werden wij voor het eerst gedropt boven Frankrijk De sergeant zei: “als je springt dan trek je aan het groen koord en als de parachute niet open wil gaan dan trek je aan het rode koord. Zodra je beneden bent, pak je een fiets en ga je terug naar de kazerne. Ed sprong als eerste. Hij kwam veilig aan op de grond, sprong op een fiets en ging naar de kazerne. Hierna sprong ik, maar helaas weigerde mijn groene koord en ging mijn parachute niet open. Niets aan de hand dacht ik en trok rustig aan het rode koord, maar ook deze weigerde. Nu raakte ik toch wel een beetje in paniek en dacht: “er zal verdorie ook wel geen fiets staan voor mij”. U begrijpt nu wel dat ik dit bericht vanaf boven verstuur. Ik zit nu op een witte wolk en zie Ed, met een volledige bepakking, in de Sahara lopen terwijl het zweet hem van het hoofd af druipt. Met een hemelse glimlach op mijn gezicht werd ik toen plotseling wakker uit een diepe slaap. Nog enigszins versuft en slaperig zag ik dat ik gewoon thuis in mijn eigen bed lag. Blijkbaar had ik alles gedroomd ……………………………..

Related Articles

Andere verhalen

Steun ons.

Voor slechts 5 euro per maand bent u al donateur en maakt het ons als stichting mogelijk
om veel mensen heel erg gelukkig te maken.